Artık Çabalamıyorum...
Daldığın zaman aşağı inmek daha zordur ama en dibe değdiğinde bi anda yere basıp tekrar suyun yüzüne çıkabilirsin.Bazı insanlarda hayatın böyle olduğunu düşünürler eğer dipteysen sabret yukarı çıkıp nefes almana, hayatını toparlamana az kalmış demektir.
Ayrılık sonrası evreler içinde bu geçerlidir ilişki sona ulaştığında nefesin tükenmiştir,yorgunsundur. Yukarıya çıkamayacağından bile korkarsın. Suyun altında yalnızsındır ve sana yardım edebilecek kimse yoktur.Sonra farkedersin ki tek yapman ayaklarınla kendini yukarı itmektir.Sudan çıkar derin bi nefes alısın ve yüzmeye devam edersin.Hatta çoğu zaman sana eğlenceli gelir tekrar dalmak istersin, korkarsın, bi önceki dalışın gelir aklına yine de tekrar dalarsın suya.
Ama bazen de panik olursun. Yukarı çıkmak için debelenirsin, o kadar çabalarsın ki su biraz daha hapseder içine seni. Her çırpışında biraz daha su yutarsın biraz daha nefessiz kalırsın. Tek başına kurtulmanın mümkün olmadığına birinin elinden tutması gerektiğine inanarsın. Korkaklığın kendine olan güvenini azaltır, yere sıkıca basıp kendini yukarı itmeyi düşünemezsin,çırpındıkça batarsın.
Son günlerdeki kendime baktığımda gördüğüm şey de bu. Korkuyorum, her saniye biraz daha battığımı hissediyorum elimden tutup beni yukarı çek, birlikte nefes alalım istiyorum. Ama o kadar uzaksın ki bana yardım edemeyeceğini biliyorum. Yere basıp yukarı çıkmalıyım tek başıma nefes almalıyım ama sen elimi tutmadığın için boğulmayı tercih ediyorum.
