yüzyıllık yalnızlık

Son günlerde ruhsal anlamda çökmüş hissediyorum kendimi.Lustral sayısında bile artış yaptım.Antidepresanın gözüne vurup sürekli uyku halinde dolaşıyorum.Neden bu halde olduğumu da havaya bağlıyorum sürekli.Yağmurlu ve karanlık olması sanki benimde üzgün ve depresif olmamın en büyük etkeni olarak davranıyorum.Aslında bunun koca bir kaçış olduğunu, olanları olmamış gibi göstermek için yaptığımın kendimde pek ala farkındayım.
Ama aslında başka yolum da yok.Arkadaşlarıma neden böyle olduğumu söylediğimde 'of kızım yine mi aynı şey aylar geçti ama sen hala aynı noktadasın' muhabbeti yapmalarından ben bile bıktım.İnsanların olaylar karsısında aynı tepkiyi vermemleri benim suçum mu? Allahta beni böyle yaratmış,beni de böyle sevin olmaz mı lan?

Şu ruh halini atlatmak için psikologa gidip 'al ülen bu parayı dinle beni köpek ' demeyi bile düşünüyorum.Tabi bu kadar param olmadığı gerçeği de açık olduğu için kendimi bunalımlı Sezen şarkılarına verip böğürüyorum.
Keşka ayı olsaydım yaz ayının o güneşli bunalıma girmene engel günleri bittiğinde verseydim kendimi uykuya oh bahara kadar ne yağmur olsaydı ne depresyon. Reenkarnasyon diye bişey varsa bir daha ayı olarak dünyayı gelmeyi rica ediyorumm ya da balık olayım en azından 3 saniyede herşeyi unutayım bir bok olmamışçasına mutlu mesut yaşarım.Balıklar eski sevgililerini hatırlamıyorlardır ne güzel.'benden ayrılıyor musun bana 3 saniye ver. 3sn sonra ee sen kimsin?'Mis gibi hayat lan valla.