yüzyıllık yalnızlık

ŞUAN YANINDA OLAN DEĞİLDİR DOSTUN..

 Dostluk kavramının belki de ayrılmayan öğelerinden biri zaman-mekan dostlukları. İnsanın yalnız kalmaktan korkmasından mıdır yoksa yavşak bi ruh halimizin olmasından bilinmez çabuk uyum sağlıyoruz bu zaman-mekan dostluklarına. Sanki işimiz bitince ya da oradan ayrılınca bu büyük yanıltıcı dostluğun biteceğine inanmıyoruz ya da aslından inanmamak işimize mi geliyor pek de bilemiyoruz.

  Hele bi de biz Akdeniz yöresinin sıcak kanlı milleti bir sahiplenme bir bağrına basma organizasyonu olduğunda hemen kendimizi öne atıp kırk yıllık ahbap kesiliyoruz.Herkesle bi can ciğer bi kuzu sarması allah allah.Kırk yıldır birlikteymişiz,sanki onlar yokken hayatın anlamını bilmiyormuşuz da o gelip çekip çıkarmış bizi gibi bir kutsallıkla bakıyoruz zaman-mekan dostluğumuza.
 Gözümüzde öyle bir yere geliyor ki zaman-mekan dostları o hiç ayrılmayacaz komutu beyne öyle bir işliyor ki aslından gerçek dostlarımız ikinci plana atılıyor.Şu an yanımda olan kimse o'dur benim dostum bilgisi zihne dağılıyor ve yanımda değilsen hayatımdaki yerinde de biraz indirim yapıcaz durumuna geliyor insanın gönlündeki gerçek dosttun yeri.
 Sıcak kanlı olmak,şu an birlikteyken arkadaş olmak, birlikte bir durumu paylaşmak ne kadar farklıysa hayatın boyunca yanında olucak gerçek dostlar da bi o kadar farklıdır. Yıllar sonra bir köşede ağladığında gerçekten yanında kimler olucak sorusunun cevabında gizli aslında herşey.