Her zaman istediği şeyi elde eden,herkes tarafından sevilen, başarılı insanlar vardır, ben hiçbir zaman onlaran biri olmadım.Ya başaramadım ya da elimden alındı.Ben yinede mutsuz olmaya gerek yok,yıkıldıysa yeniden yaparım dedim ama ben yaptıkça hayat 'sen bunu hakketmiyorsun' deyip sıfıra indirdi beni.
Sonunda karar verdim bende 'kötü bir insanım ve bu Tanrının beni cezalandırma biçimi' diye. Farkettim ki öyle değil, ben kötü biri olduğum için kaybetmiyorum ;dünyada bir eşitsizlik var, bende onun sıradan bir parçasıyım.
Aslında bizi yanlış yönlendiren çocukluğumuzda bize anlatılan masallar.Her zaman iyilerin kazandığı kötülerinse sonunda kaybettiği masallar koca bir yalan.Mutlu olmak için iyi ve saf olmak gerekmiyor,kötüler kazanıp iyilere götleriyle gülüyorlar.Bizde koca bir bunalımın içinde yeniden kazanma savası veriyoruz,hiç kazanamaacağımızı bile bile. O kadar da inanmıştım ki iyi bir kız olursam şirinleri görebileceğime.
Hiç sahip olmayacağım şeyleri hayal edip, hiç olmayacak inançların içindeyim.Evet kesinlikle o bahsedilen tarihin ortanca çocuğu benim. Sistemin benden istediği mutluluk formülünü uygulayıp,her zaman acı çekip yalnız kalmaya mahküm insanım. İnançlarım uğranı insanları üzmeyip benden istenenleri yaptığım içinde suçluyum.
Özür dilemek istiyorum. Cadının verdiği elmayı yiyip hiç gelmeyecek prensimi beklediğim, kötü üvey kardeşlerimi sevdiğim,kurbağının prens olacağına inandığım için..
Hiç yorum yok:
Yorum Gönder