yüzyıllık yalnızlık

  Beklentiyi düşük tut, yoksa o seni düşürür! 
ailelerin her zaman kafasında oluşturduğu ideal evlat tabusu hayatımın içine sıçmaktan öte bir durumu geçti artık. Türk filmi tadında bir aileye sahibim. Ben doğmadan önce sevgili ebeveyinlerin o kadar hata yapmıs ki ben maça direk yenik girdim. 
  Ailenin genelde kötü çocuğu benimdir. Bir kısmı beni severken diğer kısmı uyuz olur ,sonra taraflar değişir ama bi traf bana gıcık oluyordur. Hiç hatırlamam hepsinin aynı anda beni sevdiğini.Ne zaman biri hata yapsa ben o arada bi cümle etsem o cümle dünyanın en büyük olayı olur ve ben günah keçisi seçilirim.Çocukken bu beni o kadar üzerdi ki sevgi arsızı oldum sonunda. Bir gün dedim 'kızım ya hepsi seni sevecek ya sevecek' Tabikii bu işte tutmadı. Bende bundan da vazgeçtim.
  Baktım beni sevmeleri beklemek çok zor bende beni sevmemelerini istedim. Bende onları çok sevmedim. Aileden gelen gollerden biriyle kimi sevsem terkedildiğimi öğrendim. Sevme dedim bende kendime ama her komutu yanlış anlayan beynim bunu da çok sev olarak anladı.
  Neyse konudan sapmayalım.Ailede bana yüklenen rol sonucu okul hayatım boyunca herşeyi doğru yapmam, kusurlarım olmaması en yüksek notu ya alıcam ya ölücem gibi kurşun kalemli bir yaratık oluşturdular. Ama bünye bi yerekadar götürdü bunu! Bir yerde yemişim okulunu dedim. Ama onların bu saniyede bana yılın gerizekalısı ödülünü vereceklerini bilemedim.
  Tek bir hata senin kişiliğini belirleyebilecek birşeyse. Merhabaa yüzlerce hata yaptım !